«L»

Σκηνοθεσία: Μπάμπης Μακρίδης.
Σενάριο: Μπάμπης Μακρίδης, Ευθύμης Φιλίππου.
Παραγωγή: 2011. Διάρκεια 87΄
Γράφει ο Κώστας Αλεξάνδρου

Μια φορά κι έναν καιρό, τρόμος κατέκλυζε τον θεατή μπροστά στην προβολή μιας κινηματογραφικής ταινίας. Πολύ σκοτεινός ο γρίφος που καλείτο να επιλύσει και το ερώτημα φάνταζε τρομακτικό: τι άραγε θέλει να πει ο ποιητής;
Το έργο τέχνης αντιμετωπιζόταν ως θέσφατο και σε προκαλούσε να αναζητήσεις το κατάλληλο κλειδί για να ξεκλειδώσεις την καλά φυλαγμένη σοφία του, τη μία και μοναδική σημασία του. Κρύος ιδρώτας σε έλουζε καθ΄ όλη τη διαδικασία της εξερεύνησης, έχοντας επίγνωση της μη αναστρέψιμης πορείας προς την καταστροφή, με το σταδιακό χάσιμο της αυτοκυριαρχίας σου.
Ευτυχώς όμως, το μαρτύριο έπαυσε να υφίσταται, όταν ορισμένα καλόπαιδα από τη Γαλλία (Ντεριντά, Λιοτάρ, Φουκό, Μπαρτ) στη δεκαετία του ΄70, αποφάσισαν, χωρίς να παρέχουν δικαίωμα έφεσης, ότι ένας δημιουργός που θέτει τους ανθρώπους ενώπιον τόσο δισεπίλυτων, μαρτυρικών προβλημάτων, στερείται αγάπης και ως εκ τούτου πρέπει να πεθάνει με ταυτόχρονη ανάσταση του θεατή.
Είναι αυτός τώρα που κρατάει στα χέρια του τη σημασία και το νόημα της ταινίας, την ποιότητα της οποίας κρίνει από τη δυνατότητα του υλικού της να ενεργοποιεί εντός του τον μηχανισμό του συνειρμού, αισθανόμενος ελεύθερος για την πραγμάτωση λόγου ισάξιου ή ισχυρότερου από αυτόν του δημιουργού.
Σκέψεις που επανήλθαν ζωηρότερες στο μυαλό με το τέλος της προβολής του «L» γιατί με την έναρξη της ταινίας, τους τίτλους και τις πρώτες σκηνές της, η γοητεία της άρχιζε να με κατακλύζει.
Η στέρηση του ήρωα, η παρθενία του και η επιθυμία του που δεν οδηγεί στην εκπλήρωση του πόθου, είναι ο κεντρικός άξονας της μυθοπλασίας. Αποτέλεσμα του αδιεξόδου, η εκτροπή του στόχου και η αντικατάσταση του αρχικού αντικειμένου του πόθου από κάτι άλλο, που γρήγορα παρασύρει τον ήρωα στα πεδία του φετιχισμού, του σαδισμού, του μαζοχισμού, του μανιοκαταναγκασμού, της παρενδυσίας, της νεκροφιλίας. «Το «EL» είναι μια ταινία σκοτεινή, στενάχωρη, δριμεία. Πρόκειται για την ιστορία ενός παρανοϊκού… Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί αδυσώπητα την παράνοια που ξετυλίγεται σαν φίδι και αγαλλιάζει με τις κωμικές σκηνές που προκύπτουν «όπως ξεδιπλώνονται οι σπείρες του φιδιού », σημειώνει ο Τόνι Ρίτσαρντσον, ενώ ο Σερζ Ντανέ στρέφει την προσοχή του στην αντίδραση του θεατή: «Γοητευμένος και εμβρόντητος ο θεατής, αν βέβαια έχει το χιούμορ να χαρεί τις αντικειμενικά αστείες καταστάσεις που ενεργοποιεί κάθε παράνοια- ο Μπουνιουέλ στήνεται πάνω σε αυτό το… πνευματικό μπουρλέσκ που πρέπει να είναι ο κόσμος για έναν παρανοϊκό ζηλιάρη. »
Καιρός να ανακαλύψετε και σεις το «EL» από τις παραδειγματικές ταινίες του Λουί Μπουνιουέλ, που ανήκει στην Μεξικάνικη περίοδο του και πραγματώθηκε το 1952.
.
.

.

.

.

.EL

.
.
.L

Share on Facebook


Συντάκης :

Share |

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.